NOT SIMPLY… IN RED MEMORY OF

november 29, 2017 Mercedes No comments exist

Een Viking met blonde krullen, lichtblauwe ogen en een guitige lach. Hij staat tegen een potkachel aangeleund als ik een drukbezet feestje betreed. We raken aan de praat over de invloed van muziek!

Op dat moment ben ik zestien, vol levensplannen en dromen. Op mijn verjaardag wordt een groot pakket bezorgd. Overdonderd maak ik het open. Ik kan mijn ogen niet geloven: een immens grote platen- en cassettespeler. Hoe kan ik dit aannemen, zo veelbetekenend en dat weet hij. Er zit niets anders op te genieten van Al Jarreau, Phil Collins, Chris Rea, Gino Vanelli, B52, U2 en… Simply Red. Ik moet er aan geloven, er is geen weg terug. Wat ben ik intens blij met dit geschenk, muziek is mijn lust en mijn leven.

Voor ik het weet komt hij bij mijn ouders op bezoek en vraagt op hoffelijke wijze mijn hand aan mijn vader. Ik weet niet wat mij overkomt. Wil ik dit? Dit past niet in mijn droombeeld. Help… Wat nu? Hij is 7 jaar ouder, al een succesvolle zakenman. Hij respecteert mijn keuze en mijn droom. Als ik na voltooiing van de, in die tijd Kunstacademie, mijn afscheidsfeest vier ter ere van mijn eerste baan in Madrid is ook hij van de partij. Hij gunt mij mijn toekomst en mijn droom die uitkomt!

De jaren verstrijken en het contact, door toedoen van de afstand zonder social media, vervaagt. Totdat in 1997 de telefoon gaat. Het is mijn zus, ze heeft Ep ontmoet. Nog diezelfde avond word ik gebeld. De ontmoeting op Schiphol is hartverscheurend. Verscholen achter een immens grote bos bloemen schuilt ‘mijn’ Viking. Nog blonder, nog mooier maar met trieste ogen.

Toch wordt zomer 1997 onvergetelijk. Op uitnodiging van mijn dierbare familie beleven we een onvergetelijke tijd in Zeeland. Samen met mijn twee nichtjes deel ik een ‘caravansuite’ vol dolle pret, gieren, lachen, een groot genieten. Veelvuldig zoekt hij ons op in gezelschap van Tom, zijn boezemvriend. Wat een genot, aanstekelijke lachbuien tot buikpijn toe, pure levensvreugde en humor. Restaurants als ‘de Schuddebeurs’ zijn ‘leuke winkeltjes’ en eten is ‘lekker happen’. Mijn familie wordt er nauw bij betrokken. De meiden mogen achter op de grote motor, de schaterlach salvo’s zijn niet van de lucht.

‘Simply Red’ omlijst zomer 1997, de tonen zullen nog lang nagalmen. De vlammen vliegen dit keer over en weer maar hij durft het (nog) niet aan, hij zit verwikkelt in een complexe vechtscheiding. De afstand Madrid-NL breekt hem op. Hij overziet het niet en neemt steeds meer afstand. Het is het jaar 2000 als ik wederom door mijn zus wordt gebeld. Ze heeft een intens verdrietige mededeling. Vaag herinner ik mij nog: Ep, overlijdensbericht, krant, noodlottig auto-ongeluk. Ik kan het niet vatten, mijn Friese Viking is niet meer. Dit kan niet waar zijn. Mijn onverwerkte rouwgevoelens omtrent het verlies van mijn vader komen pijlsnel weer omhoog.

In de maanden die volgen put ik moed uit de correspondentie met zijn boezemvriend Tom. Ellenlange brieven volgen heen en weer. Deze verklaren de vele vraagtekens. Ik verneem over zijn coma, de doodsoorzaak en het intense verdriet.

Totdat nog geen half jaar later wederom de telefoon overgaat… ‘Bent u mevrouw Arnau?’ ’Ja…’ antwoord ik. Waarop wordt vervolgt: ‘Ik sta met een briefwisseling van mijn baas in mijn handen. Helaas moet ik informeren dat Tom vannacht is overleden.’ Op dat moment gaat bij mij het licht uit en keer noodgedwongen terug naar Nederland. De rouw omtrent mijn vader en het verlies van deze twee levensgenieters doen mij de das om.

Als ik de tonen van Simply Red hoor denk ik altijd aan ‘mijn Viking’. Zelfs mijn moeder noemt dan zijn naam. ‘Ep, pobre chico, que pena…’, (‘Ep, arme jongen, wat spijtig…’).

Gisteren vierde ik zijn leven, op de tonen van Simply Red, de immense kracht van muziek.

SIMPLY… in RED memory.

Foto, zomer 1997.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *